Hénrícus Bright, Vigorniae, ab annó millesimó quingentésimó octógésimó nónó ad annó míllésimó sescentésimó vícésimó sextó docébat, inter aliós Eduardum Winslow, únum ex peregrínantibus prímís ad Novam Angliam, atque Samuelem Butler, scriptórem Hudibras. Discipulí Henricí Bright temporibus turbulentís víxérunt, cum quaestiónés religiónis et rérum públicárum novás perturbátiónés concitárent, quae ad Bella Cívília dúxérunt.
Eó tempore litterae Latínae Graecaeque doctae in Scholá Régis Vigorniae in curriculó príncipátum tenébant. Post Refórmátiónem, annó millesimó quingentésimó quadrágésimó quartó, schóla restitúta erat. Statúta praescríbébant ut Latíné semper loquerentur:
“Postrémó in sextá classe imbuantur formulís illís dé verbórum ac rérum copiá ab Erasmo conscriptís, discantque órátiónem ínfinítís modís variáre, ut vel síc tandem Latínae linguae facultátem, quantum puerís satis est, assequantur; interim Horátium, Cicerónem, céterósque eius classis auctórés dégustent; interim déclámátiunculís inter sé concertent, ut vel contentiónis studió doctí évádant.”
et conclúsit:
“Postrémó, quicquid vel serió vel iocó tractent, nón alió utantur sermone quam Latínó aut Graecó.”
Dé Hénrícó, nón multum scítur; sed memoria eius in monumentó serváta est, in pariete occidentálí ecclesiae cathedrális Vignorniae.
celeberrimus Gymnasiarcha,
qui Scholae Regiae istic fundatae
per tótós quadrágintá annós summá cum laude praefuit,
quó nón alter magis sedulus fuit scítusve aut dexter
in Latínís, Graecís, Hebraicís litterís félíciter édocendís:
Teste utráque Academiá, quam instrúxit affatim numerósá pube litteráriá.
Thomas Fuller in libró eius Anglorum Speculum síc díxit:
“For my own part, I behold this Master Bright placed by Divine Providence in this city, in the Marches, that he might equally communicate the lustre of grammar learning to youth both of England and Wales.”
Nón tamen omnés consénsérunt Hénrícum magistrum bonum esse. Thómas Hall, magister, scríptor theologicus atque minister Presbyteríánus, questus est magistrum eius Vigorniae crúdélem perículósumque fuisse, eum quasi carnificem appelláns atque affirmáns puerós in manibus magistrórum scholae mortuós esse. In autobiographiá suá, persóná tertiá scríptá, díxit:
“he fell into the hands of a butcherly schoolmaster, who had killed some children, brought others to consumption and the falling sickness, and so wronged and affrighted this our friend (the being of a mild and fearefull nature) that he carried the scars of this cruelty to his grave. Such Tyrannicall schoolmasters are as bad as Hang-men and Executioners, they make many children endure a kind of Martyrdom all the while they are at Schoole, and by their excessive severity over-turne the Temperature both of body and mind, still rayling, frowning, lashing, till the children (oft times) are fractí animís (nimia severitáte déficiunt et déspérant; dum á tenerís ita timent, nihil cónantur) mopped and weary of their lives, thinking no slavery like that of the Grammar-Schoole.”
Et Johannem Posselium citávit:
“Quantum humanitás praeceptoris alacritátis et amoris ergá bonás litterás adfert, tantum saevítia et crúdélitás tenerós et imbecillés animós frangit et á studiís déterret. Quáré meminerint praeceptórés, sé ergá discipulós ut ergá fíliós effectós esse oportére, nec vel nimiá austeritáte vel plagís vel dírís igniculum á nátúrá datum exstinguere, sed potiórí comitáté paterná excitáre et inflammáre débére.”

Véritátem dé methodó discendí Hénrící Bright nescímus; sed et Thómas Hall et Guillélmus DuGard, ambó discipulí Henricí magistrí praeclárí, fuérunt. Thómas Hall scholam parvam apud Nortónem Régis moderátus est; Guillélmus autem DuGard scholás egregiás, Scholam Líberam Colcestriénsem atque Scholam Mercátórum Scissórum, réxit. Thómas Hall librós in bibliothécam Birminghamiénsis contulit, et ei bibliothéca in oppidó Nortónis condita est.
Multum dícendum est dé Thómá Hall, et de Guillélmó, ergó aliá dié scríbam.
Imágó tabulae Hénrící Bright: Basher Eyre, Geograph.org.uk, cc-by-sa




